Płyta zbierająca różne stare nagrania Fehlmanna (ale niepublikowane wcześniej - właściwie to jego debiutancki album), chociaż robiąca wrażenie całości - utwory łączą się ze sobą i są bardzo spójne. W sumie czasami całkiem przyjemne granie (Superfruhstuck, Dingo, Schizophrenia, Cuddle), czasem mroczne (Zauberwort, Luster), ogólnie nawet niezłe. Zaltuje Orbem momentami (Teufel), ale poza tym to typowo Fehlmannowe granie - bardzo elektroniczne, dziwne, jakby lekko zamglone brzmienie... Raczej inne od tego co Pan TF proponuje obecnie - bardziej "wesołe".

Jeden z moich ulubionych pisarzy... Takie dzieła jak Eden, Fiasko czy Opowieści o Pilocie Pirksie są jednymi z moich ulubionych książek (za Solaris jakoś nie przepadam). Muszę jeszcze nadrobić zaległości i przeczytać Astronautów.

Wczoraj odbyliśmy z żoną wizytę u naszych sąsiadów. Mili ludzie, chociaż sąsiad cokolwiek dziwny. Ale nic to. Za to zaszokował nas strasznie swoimi poglądami na świat. Pomijam to, że miał skrajnie szowinistyczne - kobieta ma być w domu, wychowywać dzieci, gotować obiady itp. To nic. Gorzej, że uznał iż homoseksualiści nie istnieją!! Wg niego nie ma czegoś takiego, miłość między przedstawicielami tej samej płci nie istnieje (a jeżeli już, to częściej między kobietami niż mężczyznami), w skrajnych przypadkach (wg niego mniej niż promil) chodzi tylko o seks. Ciekawe ludzie mają poglądy (i klapki na oczach).

Ta płyta to typowe granie Vangelisowe, ale jak kogoś razi patetyczny ton klawiszy i chóru, to raczej go odrzuci. Osobiście podobają mi się dwa kawałki: Echoes ze świetnie przerobionym tematem głównym przewijającym się przez całą płytę (w utworze Voices śpiewanym przez chór, w Echoes granym przez fortepian i później jeszcze powtórzonym w P.S.) oraz fajnymi pseudo-smyczkami; drugi to genialnie zaśpiewany przez Stinę Nordenstam Ask the Mountains - cudownie bajkowy utwór. A reszta też jest przyjemna, ale trzeba to lubić.