Obraz polskiej wsi na wesoło. No i rzeczywiście czasami jest wesoło, sympatycznie i miło. Całkiem jak nie w Polsce... Aktorsko nieźle, fabularnie nieźle, ogólnie jednak tak sobie - nie wciąga w ogóle. Ale ostatnie odcinki oglądało jakieś 7 milionów widzów...

Płyta będąca hołdem dla pionierów techno (Detroit, te sprawy). Muzycznie jest całkiem przyjemnie - dużo długich, głębokich dźwięków, większość utworów to albo jakieś trip-hopowo-podobne rzeczy (Cycles d'Oppositions, Downfall, Communication from the Lab, City Sphere), albo house (Greed, The Man with the Red Face, Dangerous Drive) albo jakieś inne syntezatorowe rzeczy (The Sound of the Big Babou). Jest bardzo klimatycznie, Garnier osiągnął tutaj swój własny styl. Jednakże ten album nie byłby tym, czym jest, gdyby nie jeden, słynny utwór: The Man with the Red Face. Opatrzony rewelacyjnym teledyskiem i genialną partią saksofonu, przez 9 minut czaruje super-niskim basem, monotonnym rytmem i świetnymi klawiszami. Po prostu arcydzieło. Dla tego kawałka warto sięgnąć po resztę - która też jest bardzo dobra.

Tadam!! Reaktywacja opisów polskich seriali - pojawiły się nowe - trzeba trzymać rękę na pulsie.

Dwie strony medalu to serial dziejący w środowisku sportowców (głównie młodych) i ich trenerów. Aktorsko bardzo dobrze (jedynie Olbrychski mnie denerwuje), zwłaszcza świetna jest Ewa Wencel - całkiem inna rola niż w M jak Miłość. Ogólnie ogląda się to całkiem nieźle, chociaż młodzi aktorzy raczej drętwi, a akcja jakoś tak powoli się rozwija. Poza tym na poziomie.

Druga część składanki z remiksami autorstwa Robaga Wruhme i kolegi. Pierwsza była dość słaba, natomiast druga jest zdecydowanie lepsza. Mamy tutaj też bardziej znanych wykonawców zremiksowanych: Future Sound of London, Underworld, Depeche Mode, Royksopp, Ellen Allien... Całość jest łagodniejsza i dużo ciekawsza. Ponieważ większość remiksów pochodzi z ubiegłego roku (a na pierwszej były to lata głównie 2004-2005) można zauważyć zdecydowany rozwój. Już nie ma tutaj tylu zbędnych i drażniących dźwięków. Jest klimat (Paul Kalkbrenner, FSOL, Royksopp), są melodie (Depeche Mode, Jean-Paul Bondy, Gustav), jest przyjemnie i interesująco. Zdecydowane tak.