Ellen Allien to szanowana DJ-ka i właścicielka sporej wytwórni Bpitch Control. Album Berlinette zawiera dość dziwną muzykę - po części jest to po prostu elektronika z dodatkiem house'u i electro. Prawie wszystkie kawałki zostały okraszone śpiewem Ellen (zauważyłem, że jeżeli kobieta bierze się za granie elektroniki to prawie zawsze do tego śpiewa). Muzyka jest dziwna, gdyż pełna zgrzytów, załamań rytmu i kąśliwych dźwięków. Nie za bardzo przypada mi to do gustu, chociaż muszę wyróżnić 3 utwory: Alles Sehen jest ładną piosenką, choć lekko pojechaną, natomiast Open i Sehnsucht to bardzo fajny house'y. Ale ogólnie to raczej ciężkostrawna płyta.

Bardzo fajny miks utworów i remiksów z debiutanckiej płyty Miss Kittin, dokonany przez nią samą. Właściwie to mini-album (całość trwa ok. 33 minuty), ale słucha się tego bardzo przyjemnie. Mamy tutaj głównie house'y i trochę electro. Całość zmiksowano zawodowo. Właściwie ciężko wyróżnić jakiś kawałek, bo wszystkie są bardzo dobre, no, może jedynie miks LFO odstaje trochę od reszty - jest trochę zbyt zwariowany i hałaśliwy. A reszta wchodzi gładko.

W czerwcu ubiegłego roku zrobiłem sobie mały przegląd płyt powstałych po 2000 roku, nagranych głównie przez artystów tworzących dopiero w XXI wieku. Odkryłem wtedy paru świetnych wykonawców i ogólnie cała ta akcje sprawiła mi sporo frajdy. A ponieważ pogoda działa na mnie wyjątkowo stymulująco, to może zafundował bym sobie powtórkę z rozrywki? Już mam kilkunastu kandydatów: Ellen Allien, Thomas Schumacher, Si Begg, Heiko Laux, Solvent, Hakan Lidbo, ISAN, VNV Nation, Assemblage 23, Soulwax... Może być fajnie...

Front 242 to legenda electro-popu, EBM czy też jak go tam zwał. W każdym razie jest to elektroniczna muzyka, czasami z gitarami, mroczna, z histerycznym lub niskim wokalem (oczywiście nie zawsze). Przedstawiciele: np. Depeche Mode czy Covenant. I wszystko jasne.

Ta płyta ukazała się w 1993 roku i stanowiła (podobno) sporo zmianę w muzyce grupy. Otóż płyta 06:21:03:11 Up Evil jest po prostu industrialna - dużo ostrych gitar, mocnych beatów, szybkich temp. Słucha się tego nawet nieźle, ba, są tutaj nawet utwory bardzo dobre - przede wszystkim Stratoscape - nastrojowy kawałek, z bardzo niskim, pulsującym basem i fajną melodią; super mocny Flag z damskim wokalem i kończący płytę, prawie balladowy Mutilate, z fajnymi klawiszami. Reszta już jest średnia, ale każdy kawałek ma melodyjny refren, ciekawe brzmienia syntezatorów i gitary. Minusem płyty jest produkcja - po prostu wszystko jakby płaskie, na tym samym poziomie, nic nie uwypuklone. Czasami, jak w Crapage, denerwuje to mocno.