Jeden z ciekawszych młodych pisarzy fantastycznych, który moje serce podbił opowiadaniami Książka, która wyjada oczy, Lodowe łzy i, przede wszystkim, Matka Gromów (dostępna w zbiorze opowiadań Tempus Fugit). Zachęcony naprawdę fajnymi, oryginalnymi i ciekawymi opowiadaniami sięgnąłem po jego debiutancką książkę. I trochę się rozczarowałem. Pomyślana jako wielka epopeja, przypominająca trochę strukturą Diunę, książka opowiada o upadku i podniesieniu się następcy tronu "władcy światów", Zanaela. Autor dokonał ciekawego podziału - bohater żyje w świecie science-fiction, ale uciekając przed prześladowcami, przenosi się do równoległego wszechświata, który jest bardziej w konwencji fantasy (smoki, magia, elfy...). W drugiej części powraca do science-fiction, aby pod koniec wymieszać te światy.
Problem z tą książką jest taki, że początkowo dużo się w akcji dzieje, ale w drugiej połowie wszystko siada, traci dynamikę, zaczyna się robić jakoś tak... powolnie. W dodatku przemyślenia bohatera powieści pojawiają się w dość dziwnych momentach i autor ciągnie je przez kilka nawet stron... Brak też jest jakichś ciekawszych pomysłów, choć początkowo jest nawet interesująco, to potem zaczyna się powielanie schematów.
Niemniej jednak całość jest całkiem sprawnie napisana, trzeba w końcu brać pod uwagę, że to debiut książkowy Sebastiana. Jak na to spojrzeć pod tym kątem, to naprawdę nie jest źle. Ale chyba lepiej by było, gdyby książkę trochę odchudzić, albo wręcz przeciwnie - rozbudować, zwłaszcza drugą, bardziej polityczną część.
King Crimson - In the Court of the Crimson King
22 maja 2008, 15:59:58
(Island, 1969)
O tej płycie napisano już tyle artykułów, rozdziałów, wylano tony atramentu, że aż właściwie powinienem się powstrzymać i tylko potwierdzić: tak, to genialna płyta. Ale nie do końca tak uważam. Był to album, od którego zacząłem przygodę z KC - zapewne wielu fanów KC też tak zaczynało. Rzeczywiście, jest to płyta niezwykła, jak na ówczesne czasy prawdziwie rewolucyjna - nikt tak nie grał, żadna płyta nie brzmiała tak dobrze (naprawdę, całość nadal dobrze brzmi, w przeciwieństwie np. do płyt Pink Floyd z tego okresu), mało który zespoł grał z taką niesamowitą energią...
Zaczyna się niesamowicie. 21st Century Schizoid Man to do dzisiaj jeden z moich ulubionych utworów zespołu. Niesamowita mieszanka hard rocka i jazzu, kipiąca energią, z tym świetnym riffem, genialnymi solówkami gitary i saksofonu, chaotyczną kodą... Cudo. Co ciekawe, dopiero teraz, po nie słuchaniu płyty przez kilka lat, zauważyłem, że solówka Frippa w tym utworze bardzo przypomina jego późniejsze solówki - widać, że gość od początku wiedział jak chce grać... Później mamy już spokojniejsze kawałki: I Talk to the Wind z genialną partią fletu, podniosły, najbardziej znany utwór grupy, Epitaph czy tytułowy, z fajną końcówką (choć trwający trochę za długo, jak dla mnie, podobnie zresztą jak Epitaph). I byłaby to płyta naprawdę doskonała, gdyby nie najdłuższy na płycie utwór, Moonchild. Początek to zwykła, spokojna ballada, ale potem zaczynają się takie nudy, że człowiek przez te 10 minut nic tylko ziewa. Ponoć to doskonały fragment jazzu, ale mnie te plumkania, pojedyncze dźwięki i drażniąca w uszy cisza po prostu odpychają. Żeby chociaż dorzucili np. odgłosy przyrody, o wtedy by się zrobiło naprawdę ambientowo. A tak jest zwyczajnie nudno.
Ogólnie jednak rzecz biorąc, częściej słucham Poseidona lub płyt z Wettonem i Brufordem, niż debiutu. Choć to dobra płyta, jakoś nie pociąga mnie tak bardzo...
O tej płycie napisano już tyle artykułów, rozdziałów, wylano tony atramentu, że aż właściwie powinienem się powstrzymać i tylko potwierdzić: tak, to genialna płyta. Ale nie do końca tak uważam. Był to album, od którego zacząłem przygodę z KC - zapewne wielu fanów KC też tak zaczynało. Rzeczywiście, jest to płyta niezwykła, jak na ówczesne czasy prawdziwie rewolucyjna - nikt tak nie grał, żadna płyta nie brzmiała tak dobrze (naprawdę, całość nadal dobrze brzmi, w przeciwieństwie np. do płyt Pink Floyd z tego okresu), mało który zespoł grał z taką niesamowitą energią...Zaczyna się niesamowicie. 21st Century Schizoid Man to do dzisiaj jeden z moich ulubionych utworów zespołu. Niesamowita mieszanka hard rocka i jazzu, kipiąca energią, z tym świetnym riffem, genialnymi solówkami gitary i saksofonu, chaotyczną kodą... Cudo. Co ciekawe, dopiero teraz, po nie słuchaniu płyty przez kilka lat, zauważyłem, że solówka Frippa w tym utworze bardzo przypomina jego późniejsze solówki - widać, że gość od początku wiedział jak chce grać... Później mamy już spokojniejsze kawałki: I Talk to the Wind z genialną partią fletu, podniosły, najbardziej znany utwór grupy, Epitaph czy tytułowy, z fajną końcówką (choć trwający trochę za długo, jak dla mnie, podobnie zresztą jak Epitaph). I byłaby to płyta naprawdę doskonała, gdyby nie najdłuższy na płycie utwór, Moonchild. Początek to zwykła, spokojna ballada, ale potem zaczynają się takie nudy, że człowiek przez te 10 minut nic tylko ziewa. Ponoć to doskonały fragment jazzu, ale mnie te plumkania, pojedyncze dźwięki i drażniąca w uszy cisza po prostu odpychają. Żeby chociaż dorzucili np. odgłosy przyrody, o wtedy by się zrobiło naprawdę ambientowo. A tak jest zwyczajnie nudno.
Ogólnie jednak rzecz biorąc, częściej słucham Poseidona lub płyt z Wettonem i Brufordem, niż debiutu. Choć to dobra płyta, jakoś nie pociąga mnie tak bardzo...
Ma wszystko to, czego potrzebuję, a nawet więcej. Doskonale odtwarza wszelkie pliki muzyczne (więc Winamp poszedł do piachu), dobrze obsługuje playlisty, zajmuje mało pamięci (tylko 5 MB i to cały czas), jest ładny (to też jest dla mnie istotne), przypomina Winampa (więc nie trzeba się zbyt dużo uczyć od nowa) i dodatkowo posiada funkcje, o których mi się nie marzyło, a nawet nie wiedziałem, że są tak przydatne. Przede wszystkim w playliście mam zakładki - dzięki temu mogę szybko wrócić do tego, czego słuchałem, oraz edytować playlisty podczas słuchania czegoś innego. Olbrzymia wygoda!! Poza tym z programem dołączone są 3 dodatkowe programiki: 
